• Ken je deze workshop al?

    Verbindend Leiderschap

    Leiders van organisaties staan voor de uitdaging om hun organisatie van dienst te zijn bij haar groei en gezondheid. In deze leergang onderzoek je als directeur Lees meer

Had ik mezelf een jongerengroep gegund?

9 december 2019

…Het is het moment waarop de jongeren spreken over datgene in zichzelf wat ze liever verbergen voor anderen. Een aantal zijn hem al voorgegaan. Opeens staat hij op, hij zegt niets en loopt naar voren. Hij blijft staan bij de stoelen van de trainers. Het is muisstil in de groep. Het is voelbaar; dit is een belangrijk moment voor hem en voor de groep. Hij draait zich om, nog net niet in slow motion. Zijn ogen die in stilte de groep langsgaan, stuk voor stuk iedereen insluitend. Dan knikt hij en loopt hij weer naar zijn stoel. ’Zo, dat heb ik dan eindelijk eens gedaan.’

Geraakt door de moed van deze jongen, vragen wij als trainers onszelf af hoe zou het zijn geweest als wij vroeger aan een dergelijke jongerentraining hadden deelgenomen. 

Remco: ‘Direct schiet door mijn hoofd dat dat super goed was geweest. En natuurlijk zou het ook spannend zijn geweest. Hoe zou ik mij daar hebben laten zien? Of zou ik mezelf niet onthuld hebben? Met mijn lengte viel ik onmiddellijk op. Aan de buitenkant deed ik mij dan ook veel stoerder voor dan ik mij aan de binnenkant werkelijk voelde. Ik werd weleens arrogant genoemd… het was een houding die ik had aangenomen om mensen op afstand te houden. In een jongerentraining zoals Inge en ik nu geven had ik dan misschien wel iets van mijn kwetsbaarheid durven laten zien en ervaren dat het eigenlijk een kracht is. Ik had misschien wel trainers gehad die me op een zachte en veilige manier geleerd hadden wat afgrenzen is. Misschien, misschien had ik dan wel verteld aan mijn ouders wat me zo dwarszat… Ja, ik had mezelf wel een jongerentraining gegund.’

Inge: ‘Ik zie mijzelf terug als 15- jarige. In tegenstelling tot Remco was ik een van de kleinsten. Bang om over het hoofd gezien te worden, altijd vrolijk en mijn mond open. Ik liep als paardenmeisje vaak rond op de manege. Daar kwam ik een man tegen, waar ik zó verliefd op werd. Achteraf gezien veel te oud voor mijn slechts vijftien geleefde jaren en – ach –  vanuit het missen van mijn vader voor mij op dat moment een reddende engel. Helaas bleek dat al snel een illusie… Als ik de jongerengroep als bedding had gehad, had ik dan misschien durven zeggen: ‘Papa, ik mis je’? En was mijn verliefdheid dan een spannend lonken naar gebleven, totdat ik iemand was tegengekomen van mijn eigen leeftijd en maat? In retrospectief zal ik het nooit weten, maar een plek waar ik me echt uitgenodigd had gevoeld om me te laten zien, die had me heel aantrekkelijk geleken!’

  • Inge Mazure

    "Jouw weg, en alles wat je daarop tegenkomt, is welkom." Lees meer

  • Remco Holstege

    "Beweeg wat je weet, weet wat je beweegt." Lees meer