• Ken je deze workshop al?

    Toveren in het donker

    Over het werken met metaforen in het begeleiden van kinderen in rouw. Het accent ligt op de rol van het onbewuste als bron. Hoe maak je gebruik van de hulp van Lees meer

Mijn zwartglanzende muze

1 november 2018

Als ik thuiskom na een opleidingsdag, vol van alle deelnemers en hun verhalen, heb ik ’s avonds vaak behoefte om even achter mijn vleugel te kruipen. Dan trek ik de deuren van mijn studeerkamer achter me dicht en wijd ik me gedisciplineerd aan noten, vingerzettingen, loopjes. Geen overdrachtspatronen naar de toetsen, geen projecties op de bladmuziek; simpelweg studeren. Oren open, auditieve feedback, armen en vingers losjes zodat ze kunnen volgen waar mijn innerlijk oor naar toe wil. Een twintigtal minuten van opperste concentratie in de verbinding tussen oor en Fingerspitzen.

En dan, als ik mijn avond een beetje heb, dat moment van verrukking. Dat de parelende noten van Scarlatti eventjes werkelijk parelen, dat het verlangen van Janáčeks melodielijn precies goed uitgesponnen is, dat Bachs rustgevende puls doorgaat ondanks alle priegelende versieringen, dat de tonen in Messiaens kleurrijke akkoorden precies de juiste verhouding hebben. Die spaarzame momenten zorgen voor een kortstondig geluk, dat alle oefening van daarvoor doet vergeten.

Soms vind ik het een masochistische beloning, al die uren van studeren voor dat ene moment. Bah! Dan lig ik liever languit in een warm bad met een goed boek. Maar toch gaan die toetsen volgende dagen trekken. Waarom? Parelen niet alleen Scarlatti’s noten, maar parel ikzelf? Val ik samen met mijn verlangen, in die perfect uitgesponnen melodie? Of word ik die rustgevende puls of dat kleurrijke akkoord, precies uitgebalanceerd?

Morgenavond, na de opleidingsdag, zal ik het nog eens aan mijn vleugel vragen.

  • Mirjam Dirkx

    "Zoals ik steeds weer in de tonen van de piano mijzelf kan terugvinden, zo luister ik naar de ander." Lees meer