• Ken je deze workshop al?

    Over luisteren gesproken - gesprek en ontmoeting

    Een praktische workshop waarin je leert om gerichte gesprekken te voeren en met hart en ziel aanwezig te zijn in het (begeleidings)contact. Lees meer

Theater en dood, een indrukwekkend ritueel

21 september 2018

De vrouw die alles had, een theatervoorstelling over rouw

Een schouwburgzaal met rood pluchen stoelen. Het is stil. Doodstil. Op het podium ligt een vrouw op haar rug op een matras. Met gesloten ogen gaat haar adem rustig in en uit terwijl het publiek de zaal in stroomt. Om haar heen een enorme verzameling spullen: een antiek kastje, tientallen kratten, een oude schemerlamp, een schilderij met gouden lijst. Een landschap van spullen waar zij in woont. Of ga ik te snel? De zaal glimlacht als ze opstaat en als een van de eerste handelingen een krat met smurfen omgooit. Ach… nostalgie: de blauwe kabouters met hun witte mutsjes. De adem stokt als ze een tweede krat in handen houdt en vertelt dat ze van niets, maar dan ook niets afscheid neemt. Nu wordt de kramp voelbaar. Elk ding is een teken van liefde. Alles moet blijven. 

Het landschap van spullen is haar huis. Daar woont ze met haar geliefde, al is hij inmiddels in het land der doden. Veel te vroeg, onverwacht vertrokken. Ze waren nog jong. Vanaf begin tot eind neemt ze ons mee op haar reis en houdt de aandacht gevangen. De toren van matrassen - wel zeven, elke matras symbool voor een verlies. De blauwwit gebloemde voor een klein nichtje. Als ze erop ligt, komen de herinneringen en wordt het rustig vanbinnen. Het wordt voelbaar dat ze bewaart om te kunnen leven. Het is haar antwoord op de dood. Haar rouw is gezond. Het kastje gaat open, fotoboeken, munten, strips. Elk ding met een verhaal. Een brokstuk van wat was. Wie is deze vrouw, die alles in het werk stelt om het lichtje voor haar lief onafgebroken te laten branden? Als ze werkt, een boodschap doet, op vakantie gaat.
Steekt er iemand voor haar een kaars aan?

Een schouwburgzaal met rood pluchen stoelen. Het is stil. Doodstil. Op het podium ligt een vrouw op haar rug op een matras. Het ik of jij verdwijnt, wij zouden er ook kunnen liggen. Het lot bepaalt. ‘Wie verzamelt mij?’, zingt ze als ze ons aankijkt aan het eind. Haar stem breekbaar en vol leeuwinnenmoed. Ze lacht en huilt als ze buigt. Haar levensreis met de dood, indrukwekkend vertaald naar het theater.

De kracht van het ritueel 

Deze voorstelling is een prachtige illustratie van waar het in de opleiding Op de Rand van het Licht over gaat: in het meerlagige landschap van rouw manieren vinden die recht doen aan iemands tocht en via symbolen een opening vinden naar nieuw uitzicht. De zoektocht, zo uniek en in de onderlaag zo universeel, naar betekenis geven. Een zoektocht die de weigering om te aanvaarden insluit. Een zoektocht in het sparen van fragmenten van het uiteengevallene. Een zoektocht in afscheid, die taal, beeld en vorm vraagt; waarin de eeuwigheid samenkomt in het moment van het ritueel – in volle aanwezigheid met hoe het is. Alles in een taal van liefde.

Ik zag de voorstelling in juni 2018. In het najaar staan er nieuwe voorstellingen op het programma. Kees van der Zwaard, theoloog, theatermaker en Phoenixganger, zette hier zijn handtekening onder samen met Odette de Theije, de vakvrouw op het podium.
www.devrouwdiealleshad.nl

  • Joke Goudswaard

    "Licht en schaduw samen, dat is zo mooi!" Lees meer