• Ken je deze workshop al?

    Verbindend Leiderschap

    Leiders van organisaties staan voor de uitdaging om hun organisatie van dienst te zijn bij haar groei en gezondheid. In deze leergang onderzoek je als directeur Lees meer

Verbindend leiderschap in de praktijk

21 december 2018

Een directeur van een middelgroot bedrijf wordt in een vergadering geconfronteerd met veel boosheid van een medewerker. Deze is boos omdat zij het gevoel heeft dat met twee maten wordt gemeten: zij wordt geacht bij een bijeenkomst aanwezig te zijn, terwijl een collega er niet is. Dit ervaart zij als onrechtvaardig. De directeur schrikt van de boosheid. Zij laat de vergadering verdergaan, maar een gevoel van tekortschieten blijft. Zij wil de harmonie bewaren en kan als geen ander bemiddelen om te voorkomen dat maar iemand ontevreden is. Zij heeft dat vroeger thuis zo geleerd. Nu voelt ze zich gevangen in een situatie waar ze het niet goed kan doen. Als ze haar hart volgt, valt ze de leidinggevende af. Als zij de beslissing laat, neemt ze haar eigen gevoel niet serieus. Zij heeft de neiging om bij anderen te rade te gaan om advies. Daar komt bij dat ze moe is, zij heeft zware maanden achter de rug.

Ook al is deze casus niet groot, toch neemt de directeur tijd voor reflectie bij een coach. Er komt een breder perspectief. Zij vertelt dat ze zich depressief voelt. Haar moeder is na een kort ziekbed overleden. Ze voelt ver weg. Het lied van Van Dik Hout, Het is zo stil in mij, raakt haar. Ze voelt de behoefte om van binnen stil te zijn, en de wereld vraagt zo veel van haar. Daar voelt zij zich verantwoordelijk voor. De balans vinden tussen privé en werk, binnen en buiten, vindt ze moeilijk. De ingebrachte casus bevestigt haar onmacht. Op de vraag wat zij nodig heeft, moet zij lang denken en dan blijkt het antwoord eenvoudig. ‘Wil je mij even vasthouden?’ In het vasthouden komen de tranen los en ook een schreeuw. De schreeuw van een kind dat roept en misgrijpt. Even mag hij klinken. Het helpt haar om weer in haar lijf te komen en haar aanwezigheid verandert daardoor. Ze is weer in het hier en nu. ‘Je zoekt je moeder en zij is er niet meer. Je volgt je oude beweging van buiten zoeken en grijpt telkens mis.’ De vrouw knikt. Zij herkent het. Dan begint zij te vertellen. Over hoe zij haar moeder vroeger heeft gemist en hoe bijzonder haar ziekbed is geweest. Dat zij als jongste van 4 kinderen voor het eerst heeft ervaren dat het fijn was om de jongste te zijn. Door de tranen heen komen de herinneringen. De stilte moedigt haar aan te vertellen. Dat ze bij haar 85-jarige moeder in bed was gekropen. Weer even net als vroeger. Haar grote broers en zus deden dat niet. De tranen blijven stromen, zij haalt zichzelf op. ‘Waar voel je dit in je lijf?’ ‘Daar zit een deel van je moeder in jou. Je hoeft haar niet buiten te zoeken; zij zit in jou.’ De leerlijn is naar binnen. De vrouw gaat naar binnen bij zichzelf en voelt. De tranen stromen en zij voelt zichzelf en haar eigen koers weer.

Als ze even later weer buiten is, weet ze wat haar te doen staat. De volgende dag heeft ze een gesprek hierover. Zij blijft als directeur achter haar leidinggevende staan, terwijl zij hem deelgenoot maakt van wat er van binnen bij haar gebeurt. Zij geeft hem een groter kader en vertelt over de waarden die zij in de organisatie wil neerzetten en hoe zij in dat kader de afweging maakt. De directeur voelt haar eigen koers weer en weet dat zij op zichzelf kan vertrouwen. Er komt rust en nieuwe ruimte als haar binnen met buiten wordt verbonden. Verbindend leiderschap.

  • Manon Vos

    "Transformeren van kijken naar zien" Lees meer