Ereveld vol Leven

For English, click here

Ons instituut, dat zich al zoveel jaren met rouw en rouwverwerking bezighoudt en waar het vertellen en hoeden van verhalen in onze identiteit is geworteld, vergroot met dit project haar spankracht. Het horen, vertellen, erkennen en zin geven aan de verhalen van oorlogsslachtoffers ligt in het verlengde van ons dagelijkse werk.

Ereveld vol Leven geeft een nieuwe impuls aan herdenken: Schoolklassen die een ‘vol’ Ereveld bezoeken met achter elk graf een representant voor het verloren leven; Families en nabestaanden die hun verhaal in een beeld of constellatie terugkrijgen bij het graf van hun dierbaren; Televisie-uitzendingen over dit herdenken in de komende jaren rondom Dodenherdenking. We zijn trots op initiatiefnemer en oud-cursiste Nathalie Toisuta, die op haar unieke wijze vorm is gaan geven aan helende verhalen. 

In de eerste editie heeft Morten Hjort met de verhalen van vier families gewerkt. Ze vertelden over hun dierbare die op het Nationaal Ereveld begraven ligt en wat de impact daarvan is geweest op de familie die achterbleef en op de generaties die volgden. Lees hieronder meer over Mortens ervaringen rondom Ereveld vol Leven 2015.

Ereveld vol Leven is een samenwerkingsverband van de Oorlogsgravenstichting, Media Luna, DLGR en Phoenix Opleidingen. Ereveld vol Leven is een jonge manier van herdenken. Middels lespakketten, televisie-uitzendingen en bezoeken betrekken we nieuwe generaties actief en levendig bij de geschiedenis. Dat doen we door plek en stem te geven aan diegenen die offers hebben gebracht voor de vrijheid – hier in Nederland of elders in de wereld.


Morten Hjort over Ereveld vol Leven

Afgelopen juni kregen de intensieve voorbereidingen voor het project Ereveld vol Leven voor het eerst gestalte. Verheugd dat onze oud-cursiste Nathalie Toisuta ons had gevraagd voor deze samenwerking, liep ik in de vroege ochtendzon het Ereveld in Loenen op. De wereld stond even stil. Voor me een kerkje van hout, precies zoals je ze in groten getale tegenkomt op mijn geboortegrond in Denemarken. Daaromheen de adembenemende stilte van de dood. Het was dan wel tweeduizendvijftien, maar ik was weer een jongen van vijftien, die te horen had gekregen dat zijn vader was overleden. Een bericht dat als een bom insloeg in mijn leven.

‘Wat een zegening, wat een lotsbestemming’ ging het door mijn hoofd. Ik mocht een dag werken met ‘de dingen die nooit overgaan’ zoals mijn kompaan en leermeester Wibe Veenbaas het verwoordt. Met de impact van oorlog, angst en dood op het levensverhaal van mensen zoals ikzelf. Ik was er stil van. Mijn vader was bij me, en zijn vader (mijn opa) ook; een verzetsman, wiens schoorsteen gehuld was in fotolijstjes en gedenktekens. ‘Ik ben een held die vreselijke dingen heeft gedaan’, was zijn eenvoudige verklaring.

Een gast

de oorlog van lang geleden
’s avonds sloop hij ons huis in
en hurkte grijnzend op de schouder van
mijn oude vader

of hij stond als een woede
tegenover mijn moeder
wat hielp haar sussen en vermurwen
daarvoor was de oorlog te groot

soms kwam hij dichterbij dan werd ik bang
dat hij zijn vlammen zou braken
op mijn bleke jongenswang

uren later verdween hij weer
met vuurslag en vuile staart
we wierpen elkaar schuwe blikken toe
vandaag nog bleven we gespaard

Jabik Veenbaas, uit ‘Mijn vader bad’

Met deze mannen achter me, met hun geschiedenis in mijn rug, stapte ik het veld over. Dankbaar voor mijn eigen leertocht, en voor dit project dat op mijn pad kwam. Jonge vogels riepen me met hun vroege zomerlied. Ik opende de deur van het kerkje. Ik had zin in deze dag!

 
 
 
foto's: Carolien Sikkenk

English

Field of Honour, Field of Life

One of the special projects in which we have been involved in recent years is Field of Honour, Field of Life: a modern way of commemorating, not only for those killed in action during World War II and recent peace missions but also for their families, who feel the sacrifices made and the loss suffered to this day. With this project, our institute – which for so many years has concerned itself with grief and bereavement and in whose identity the telling and guardianship of stories is firmly rooted – extends its reach. The hearing, telling, acknowledging and interpreting of war victims’ stories is an extension of our daily work.

Field of Honour, Field of Life gives a new impulse to commemoration: School classes who visit a 'full' military cemetery with, behind each grave, a representative for the lives lost; Families and survivors who regain their stories through an image or a healing constellation beside the grave of their loved ones; In years to come, television coverage of such commemoration on and around Commemoration Day. We are proud of the initiator of this project, our former trainee Nathalie Toisuta, who in her own unique way has given form to healing stories.

In the first edition, Morten Hjort worked with the stories of four families. They told of their loved ones who lie buried in the National War Cemetery and expressed what the impact has been on the surviving family members and the following generations. Read more about Morten’s experiences of War Cemetery Full of Life 2015 below.

Field of Honour, Field of Life is a collaboration of the War Graves Foundation, Media LunaDLGR and Phoenix Opleidingen. It is a young way of remembering. Through teaching materials, television broadcasts and visits we actively involve new generations in the spirited history. We do so by giving place and voice to those who have made sacrifices for freedom - in the Netherlands or elsewhere in the world.

English trailer

Morten Hjort on Ereveld vol Leven

Last June, the intensive preparations for the project Field of Honour, Field of Life started taking shape. Pleased that our former trainee Nathalie Toisuta had asked us to work together with her on this, in the early morning sun I walked into the war cemetery at Loenen. For a brief moment, the world stood still. In front of me stood a wooden church, just as you encounter them in large numbers on my native land of Denmark. All around was the breathtaking silence of death. It may have been the year 2015, but I was once again that boy of fifteen who had just been told that his father had passed away. It was a message that slammed into my life like a bomb.

”What a blessing, what a destiny” went through my mind. For one day I could work with ‘the things that never pass’, as my companion and teacher Wibe Veenbaas puts it, with the impact of war, terror and death on the life stories of people like me. I fell silent. My father was with me, and his father (my grandfather) too: a resistance fighter, whose mantelpiece was covered with little picture frames and memorials. “I am a hero who has done terrible things,” was his simple statement.

A guest

the war of long ago
at nightfall he crept into our house
and crouched grinning
at my old father’s shoulder

or he stood like a rage
opposite my mother
what use was her soothing and softening?
the war was too big for that

sometimes he approached me and I became fearful
that he would vomit flames
on my pale boy’s cheek

hours later he disappeared again
with fire striker and dirty tail
we cast timid glances at each another
today we had been spared

Jabik Veenbaas, from 'My Father Prayed'

With these men behind me, with their history on my back, I stepped over the grass of the cemetery, grateful for my own journey of learning and for this project that had come my way. Young birds called to me with their early summer song. I opened the door of the little church. I was looking forward to this day!

 

  • Morten Hjort

    "In de ontmoeting komt verwonding en verborgen potentieel steeds weer in het licht." Lees meer