Opgeven of loslaten – over de contactcirkel, volwassenheid en betekenis krijgen
Opgeven heeft een slechte naam: zwak. Onbetrouwbaar. Iets voor mensen zonder discipline. Opgeven is stoppen voordat het echt moeilijk wordt, voordat je hebt laten zien dat je het kunt volhouden.
Loslaten klinkt zachter, en is veel spannender. Vaak denken we dat loslaten gaat over afhaken, terwijl het neerkomt op iets veel groters moeilijks: ruimte geven. Aan de ander. Aan jezelf. Aan wat niet meer meewerkt als je blijft trekken.
Rond mijn scheiding heb ik dat onderscheid lang niet helder gehad. Ik dacht dat ik had gefaald. Als man. Als partner. Als vader. In mijn hoofd hoorde doorzetten bij volwassenheid. Volhouden bij liefde. Loslaten voelde voor mij als verraad. Ik had immers mijn woord, mijn hart en mijn naam gegeven.
Tegen beter weten in toch met man en macht vastgehouden aan dat beeld. Aan dat verhaal. Aan schuld en verdriet. Niet omdat het voedend was, maar omdat ik dacht dat stoppen gelijk stond aan opgeven en verraad plegen aan datgene waar ik zo trouw aan moest blijven van mijzelf.
Binnen Phoenix spreken we over de contactcirkel: contact maken, hechten, afscheid nemen, rouwen, betekenis geven. Afronding en rust tot gevolg. NOT! Terugkijkend zie ik waar ik vastliep. Ik bleef waarnemen wat mis was gegaan. Ik bleef rouw, boosheid, schaamte maar vooral wrok voelen. Ik kwam niet tot afronding. En zonder afronding geen rust.
Vasthouden kan eruitzien als loyaliteit, maar is vaak onaffe rouw.
Niet loslaten is zelden kracht. Het is contact dat niet voltooid wordt. Loslaten betekende voor mij dat het er nooit toe had gedaan. En met zoveel moois, met twee prachtige kinderen als kers op die volle taart, was dat niet te doen.
Met de tijd werd loslaten: betekenis geven. Eigenlijk een te actieve bewoording. Betekenis krijgen is beter. Ervan leren misschien? Het was eigenlijk meer iets wat me toeviel. Niet wat buiten mij maar ín mij plaatsvond. Mijn patronen, mijn grenzen, mijn idealen. Pas toen kon er ruimte ontstaan voor iets nieuws: geen pleister voor het bloeden of een troostprijs. Immers, het verdriet en verlies waren niet weg. Maar wel als een volgende beweging. Een nieuwe vorm waarbij de liefde volop kan stromen.
Opgeven en loslaten lijken op elkaar, tot je kijkt waar ze vandaan komen. Opgeven komt vaak uit vermijding. Loslaten komt uit contact. Opgeven sluit af. Loslaten rondt af.
En soms is dat precies wat volwassenheid vraagt:
De moed om te stoppen met vasthouden, zodat het leven, mijn man zijn, vader zijn, heel mens zijn, weer verder kan.
