Kijken zonder te weten
Twee mensen zitten naast elkaar en leren opnieuw kijken naar wie de ander werkelijk is. In de workshop 'Wakker kussen van het verloren land' maak je ruimte voor aandacht, kwetsbaarheid en het onverwachte dat tussen jullie kan ontstaan. Een uitnodiging om jezelf kenbaar te maken en elkaar in een nieuw licht te ontdekken.
Ze zitten naast elkaar in de ruimte. ‘Wanneer hebben jullie voor het laatst naar elkaar gekeken, zonder al te weten wie de ander is?’ Ze schuifelen heen en weer op hun stoel. ‘Kijk eens naar elkaar. Maak fysiek contact, en onthul iets over wat er speelt in jullie relatie. Iets wat de ander niet weet. En deel, over wat er van binnen gebeurt als de ander deelt. Ongemak komt de ruimte in, verwarring en een vlaag levensenergie. Ze wisselen uit. Ik ben host van deze intieme ruimte.
Wat doen ze dat mooi moedig en kwetsbaar, die twee tegenover me.
Afgelopen zomer schreef ik over Vrouwen in duistere tijden (Alicja Gescinska). Over vrouwen die helpen na te denken over hoe we mens kunnen blijven in tijden waarin vanzelfsprekendheden onder druk komen te staan. Ze leren me ook over een kleinere wereld: de wereld tussen twee geliefden. Over aandacht, verantwoordelijkheid, het vermogen om opnieuw te beginnen.
‘Aandacht is de zeldzaamste en zuiverste vorm van vrijgevigheid’ (Simone Weil). Werkelijke aandacht vraagt dat we ons eigen willen, invullen en grijpen opschorten. Niet meteen iets vinden of de ander passend maken in het verhaal dat we inmiddels over hem of haar hebben geconstrueerd. Opnieuw ontvankelijk worden. Ook als we niet weten hoe het verder moet. Liefde is een vorm van aandacht voor de werkelijkheid van de ander.
‘Kan ik jou nog zien? Of zie ik inmiddels vooral degene die ik in al die jaren van jou gemaakt heb?, vraagt zij zich af.
‘Je hebt iets van mij gemaakt wat ik niet helemaal ben,’ zegt hij voorzichtig. En er schuchter achteraan: ‘En ik heb nagelaten me kenbaar te maken.’
Een liefde kan goed zijn en toch in slaap vallen. Er hoeft geen crisis te zijn. Niemand hoeft weg te willen. En toch kan er gaandeweg iets verdwijnen. De nieuwsgierigheid naar degene tegenover je ebt weg. De mogelijkheid om verrast te worden lijkt steeds kleiner. Maar weet je getroost: degene die je zo goed kent, is nog altijd iemand die je níét helemaal kent. En niet-weten lijkt een tekort, maar is ook een opening.
Ik zie die twee tegenover me zitten, en koers op het menselijke vermogen om contact te maken en iets nieuws te beginnen. Een beetje contactcirkel en een beetje Hannah Arendt. Dat is een hoopvolle gedachte vind ik, ook voor langdurige liefde.
Daar zitten ze dus, op die stoelen. Te kijken naar elkaar, onderzoekend in gesprek. De spanning spat er vanaf. Niet twee verliefde pubers, maar twee liefhebbende moedige mensen met liefdesvuur in de ogen. En dan:
‘Misschien hoeven we niet eerst stuk te gaan om iets nieuws te kunnen beginnen.’
In het midden van het bekende verscheen iets wat er gisteren nog niet was in de ruimte tussen deze twee.
In Wakker kussen van het verloren land ben je van harte welkom om jezelf kenbaar te leren maken, ruimte te maken voor wat nog niet lijkt te bestaan. En bovenal; elkaar in een nieuw licht te ontdekken.
