Masterclass Trainers: grondtoon en inhoud, een vruchtbaar verbond
Het is vroeg in de ochtend. Mijn ochtendritueel: espresso maken. De stad is nog stil. Ik zit op de bank in de voorkamer en sta stil bij één vraag: waar gaat deze dag in essentie over? Ik hou van deze vaste opstap richting een training. Binnen in mij zoek ik de grondtoon. Eigenlijk is het dan al begonnen. De deur opent zich.
Een stapje terug in de tijd. Vroeg op de fiets naar Tuindorp, daar werp ik me op de oude programma’s van Wibe. Bladeren, studeren, patronen herkennen. Waarom deze opening en waarom dat vervolg? Wat is de koppeling tussen deze oefening en de theorie? Eindeloos zit ik aan het bureau om alles uit te pluizen, het me eigen maken van de stof om zo grond onder de voeten te krijgen.
Het programma van de dag is de routekaart en de koers die ik uitzet. Opening, vervolg, afronding. Symbolisch gezien, leg ik het programma in mijn rechterhand. De hand van ordening. In mijn linkerhand ligt de vraag: waar gaat de training in essentie over? En waar sta ik zelf als trainer, hoe is dit verbonden met mijn leven? Toen en nu.
Gelukkig blijft het spannend om hier telkens weer bij stil te staan. Een oefening in meesterschap, elke dag opnieuw. Precies zoals mijn cursisten. Dat maakt het eerlijk.
Vandaag geef ik ‘De Maskermaker’, met als kernthema ‘samen en apart’. Is het de dertigste keer? Het programma kan ik dromen, het ligt stevig in mijn rechterhand.
Dan zie ik de foto van mijn eerste schooldag voor me. Dicht bij haar, ver weg van hem. Te dicht bij haar, te ver van hem. Dat beeld confronteert me ook. Nog steeds kan ik binnenkomen zonder te kloppen en vertrekken zonder uit te zwaaien. Mijn linkerhand herinnert me aan mijn persoonlijke beweging in ‘samen en apart’ als een levensklus, die zich steeds meer verdiept en in het hier en nu iets anders van me vraagt. Afgestemd op zachtheid, misschien zelfs tederheid. En zo ontstaat de ondertitel: werken met besliste tederheid op de grens. Die zin wordt mijn rode draad.
Is er dan geen dilemma? Natuurlijk, dat hoort bij elke ontwikkeling en leerlijn. Het in de ochtend studeren aan mijn bureau, zoals vroeger, gaf me houvast naar buiten toe. Met als risico dat ik mezelf kwijtraakte in de theorie. Dit bracht me soms ‘verder van huis’.
Nu ligt de uitdaging aan de andere kant. Inmiddels ben ik zo thuisgeraakt in mijn binnenkant dat een uitdagend buiten inspirerend en nodig is. Die prikkel helpt me om focus te houden, met eerbied voor elke nieuwe situatie. Geboeid door de verfijning in het werken met cursisten, in het maatwerk in verschillende contexten.
Elke ochtend, bij een kopje espresso, dit ritueel. Mijn persoonlijke grond om met inspiratie de dag in te stappen, al ken ik het programma binnenstebuiten.
Waar sta jij vandaag in wat je doet en van waaruit vertrek je in de diversiteit van je trainingen? Ik ben meer dan benieuwd om je in de nieuwe masterclass voor trainers te inspireren met hoe je persoonlijke insteek een trainingsdag kan verrijken en verdiepen. De meerwaarde van je eigen grondtoon, gekoppeld aan de inhoud! De deur opent zich.
Beeld: Vilhelm Hammershøi, Hvide døre (Open deuren), 1905, Davids Samling, Kopenhagen.
