Waar ik nog meer zin in heb
Vorige keer schreef ik over de stromen van energie die ontstaan wanneer ik zin heb in wat ik doe. Waar ik nog meer zin in heb? In wat er ontstaat wanneer deze tegenstellingen niet hoeven op te lossen, maar naast elkaar mogen staan. Samen en apart. Verlangen en weerstand. Symbiose en autonomie
Straks in januari start ik een 10-daagse groep rondom Symbiose en Autonomie. Ik heb daar oprecht zin in. In het thema komen allerlei lijntjes samen uit mijn werkend en privéleven. Mijn zoektocht rondom samen en apart, vroeger in mijn gezin van herkomst en later in mijn relatie en met mijn kinderen.
In het werken binnen organisaties was het al net zo’n belangrijk thema. Net zoals ik nu zie op welke schaal het maatschappelijk ook vraagstukken oproept; de verslaving aan sociale media, aan techniek, aan AI-toepassingen, verdovende middelen, et cetera. Ik verheug mij erop hier met een groep op te kunnen gaan kauwen en mogelijk onze tanden op stuk te bijten.
De traditionele TA geeft met haar denken over autonomie veel handvatten om naar deze vraagstukken te kijken. Modernere stromingen in de TA bieden bovendien nieuwe invalshoeken, waarbij deuren worden geopend naar cocreatie (cocreatieve TA), het gebruik van de overdracht in de begeleiding (relationele TA) en onze relatie met de ons omringende wereld (ecologische TA).
Tegelijkertijd heb ik zin in de maand mei. Dat is namelijk het moment dat ik ga stoppen met mijn werk en mij op andere zaken in het leven wil gaan richten. Wat dat is, dat weet ik nog niet precies. Maar zin heb ik er wel in.
En zo blijf ik mijn eigen ambivalente ik, zwervend langs tal van verlangens, keuzes makend en daarmee deuren openend, maar ook deuren sluitend. Zo doe ik dat geloof ik mijn leven lang al. Ik geniet daarvan, ik beleef er soms verdriet aan. Vaak doe ik er goed aan, soms heb ik er spijt van. Daar wil ik voorlopig nog wel meer van; van mijn eigen ambivalente ik.